Out of the shadows into the sun (Video)
Η πρώτη κινηματογραφημένη ανάβαση της εμβληματικής βόρειας ορθοπλαγιάς του Eiger.
Το 1970, τέσσερις Άγγλοι κατέγραψαν σε φιλμ την ανάβασή τους στο Eiger. Ήταν η πρώτη ολοκληρωμένη κινηματογραφική τεκμηρίωση της ανάβασης στην θρυλική βόρεια ορθοπλαγιά.
«Πριν το καλοκαίρι του 1970 δεν είχα δει ποτέ το Eiger», αφηγείται ο Leo Dickinson, φωτογράφος, σκηνοθέτης και λάτρης της περιπέτειας από το Ντέβον της Αγγλίας. «Κι όμως, μέσα από τα βιβλία ένιωθα ότι το γνώριζα καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο βουνό».
Ο Dickinson, που σήμερα είναι 80 ετών, πίστευε πως το Eiger είχε μείνει στη σκιά των ανθρώπινων τραγωδιών που εκτυλίσσονταν στα βράχια του. «Με την ταινία μας θέλαμε να δώσουμε στο ίδιο το βουνό τη θέση που του αξίζει».
Στις 6 Σεπτεμβρίου 1970, ο Dickinson ξεκίνησε μαζί με τρεις φίλους από τη διαδρομή Heckmair.
Ο εξοπλισμός τους ήταν βαρύς: δύο κινηματογραφικές κάμερες 16 χιλιοστών, 1,5 χιλιόμετρο έγχρωμο φιλμ και πέντε φωτογραφικές μηχανές, περισσότερη από τη μισή αποσκευή τους.
«Δεν περιμέναμε ποτέ να πέσουμε, ήμασταν πολύτιμοι με τέτοιο φορτίο», λέει γελώντας.
Η κάμερα δεν έπαψε να γράφει. Ακόμα κι όταν ο σύντροφός του, Cliff Phillips, είχε μια πτώση 60 μέτρων, ο Dickinson ενστικτωδώς κράτησε το δάχτυλο στη σκανδάλη.
Ο Phillips φώναξε αμέσως μετά: «Με τράβηξες;» και η απάντηση ήταν γεμάτη νεύρα: «Ναι, ανόητε, μην το ξανακάνεις, κι ας λατρεύει το κοινό τέτοιες σκηνές».
To ανυπότακτο Eiger
Το γύρισμα, όπως λέει, δεν ήταν δύσκολο, αλλά η βροχή συχνά έκανε αδύνατη τη χρήση της κάμερας.
Ένας βράχος την έριξε κάποτε από τα χέρια του, αλλά ευτυχώς την κρατούσε δεμένη με σχοινί στη μέση.
«Όταν κινηματογραφείς, αφαιρείς από το Eiger ένα κομμάτι της ιδιωτικότητάς του, κι εκείνο απαντά με πέτρες», λέει με χιούμορ.
Κάτω από το «μπιβούακ του θανάτου» θεώρησε ότι βρήκε ιδανικό σημείο για λήψεις, προστατευμένο και γεμάτο ιστορίες. Όμως κάθε φορά που προσπαθούσε, η κάμερα μπλόκαρε.
Κι όταν τελικά κατάφερε να τη θέσει σε λειτουργία, ο φακός θόλωσε ακαριαία από τη συμπύκνωση.
Από τη σκιά στον ήλιο
Την τέταρτη μέρα η κακοκαιρία κορυφώθηκε με καταιγίδες και κεραυνούς. Οι τέσσερις φίλοι άφησαν στην άκρη κραμπόν και πιολέ.
Την επομένη προχώρησαν πιο ψηλά, αργά, δίνοντας στον Dickinson πολύτιμες στιγμές για γύρισμα.
Είχε σχεδόν ολοκληρώσει το υλικό. Του έλειπαν μόνο μερικά πλάνα από την «Αράχνη» και την κορυφή.
«Ήμουν εξαντλημένος», θυμάται, «και όλο και πιο δύσκολο να βγάζω την κάμερα από το σακίδιο κάθε φορά».
Τελικά, βγαίνοντας από τα τελευταία λούκια, βρέθηκαν ξανά στο φως του ήλιου. Η στιγμή που έδωσε και τον τίτλο στην ταινία: Από τις σκιές στον ήλιο.
Στην κορυφή τραβήχτηκαν οι τελευταίες τρεις μπομπίνες, ολοκληρώνοντας το εγχείρημα.
Ήταν η πρώτη ταινία ορειβασίας του Dickinson και την πρώτη της τηλεοπτική προβολή στη Βρετανία την παρακολούθησαν 11 εκατομμύρια θεατές.
Το 1976, στο διεθνές φεστιβάλ αλπικού κινηματογράφου στο Les Diablerets, το έργο του απέσπασε το μεγάλο βραβείο.
Fun Fact: Αφηγητής της ταινίας είναι ο σπουδαίος κωμικός ηθοποιός Leslie Nielsen.
