Στην Όχη λέμε Ναι
Στο νοτιότερο άκρο της Εύβοιας σχηματίζεται ένα ξεχωριστό ακρωτήρι. Εκεί δεσπόζει ένα ιδιόμορφο βουνό, που καθορίζει τη φυσιογνωμία της ευρύτερης περιοχής.
«Και Όχη εκαλείτο η νήσος και έστιν ομώνυμον αυτής το μέγιστον των ενταύθα ορέων»
Στράβων
Όπως φαίνεται και από την παραπάνω περικοπή, η Όχη είναι τόσο επιβλητική που εθεωρείτο ως το μεγαλύτερο βουνό της Εύβοιας.
Λόγω της γεωγραφικής της θέσης και της ποικιλίας του ανάγλυφου, η Όχη περιέχει ποικιλία τοπίων.
Το ανάγλυφο της Όχης είναι ορεινό, με κύριες κορυφές το συγκρότημα του Προφήτη Ηλία (1.398 μ.) και τη Γιούδα (1.385 μ.).
Άλλες μικρότερες κορυφές είναι η Κερασιά (1.226 μ.), το Σαμάρι (1.169 μ.), το Κοτρώνι (1.127 μ.), το Τσιγκαθιό (1.091 μ.), ο Μύτικας (1.040 μ.) και ο Πλάτανος (1.017 μ.), όλες στη βόρεια πλευρά του βουνού.
Το βόρειο και βορειοανατολικό τμήμα διασχίζεται από φαράγγια και έχει απότομες πλαγιές προς τη θάλασσα, με μεγάλες κλίσεις.
Τα πετρώματα που κυριαρχούν είναι οι σχιστόλιθοι και τα σιπολινομάρμαρα. Το νότιο και δυτικό τμήμα έχει ομαλό ανάγλυφο, που διακόπτεται από εξάρσεις βραχωδών σχηματισμών.
Η Όχη είναι ιδιαίτερα γνωστή για τις μυστηριώδεις αρχαίες μεγαλιθικές κατασκευές, που οι ντόπιοι ονομάζουν Δρακόσπιτα. Το πιο διάσημο από τα Δρακόσπιτα είναι χτισμένο στην κορυφή της.
Τα δύο πρόσωπα της Όχης
Η Όχη είναι ένα βουνό πάνω σε ένα ακρωτήριο γεμάτο αντιθέσεις. Η γεωγραφική ιδιομορφία και το ανάγλυφο δίνουν δύο διαφορετικές εικόνες στην περιοχή.
Το βόρειο και βορειοανατολικό μέρος του βουνού, με τις ψηλές κορυφές και τις απότομες δασωμένες πλαγιές θυμίζει το Πήλιο. Το ομαλό νότιο και νοτιοδυτικό μέρος μοιάζει με τις Κυκλάδες.
Η περιοχή της Όχης βρίσκεται ανάμεσα σε δύο θάλασσες. Νότια και δυτικά είναι ο Ευβοϊκός κόλπος, ένας μεγάλος προστατευμένος κόλπος με σχετικά ρηχά νερά. Βορειανατολικά βρίσκεται ο Καβοντόρος του Αιγαίου, με ισχυρά ρεύματα και πολύ βαθιά νερά, ακόμα και δίπλα στην ακτή.
Όσον αφορά το κλίμα, εκτός από το γεγονός ότι πρόκειται για ένα ανεμοδαρμένο βουνό, τα βόρεια μέρη που κοιτούν προς το Αιγαίο είναι υγρά και πιο ψυχρά από τα νότια που δέχονται λιγότερες βροχές το χειμώνα και το καλοκαίρι γίνονται κατάξερα.
Προστατευόμενη τοποθεσία
Το όρος Όχη και η παράκτια ζώνη του είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000 με κωδικό GR2420001.
Η περιοχή περιλαμβάνει μεγάλες εκτάσεις με θαμνώδη βλάστηση, φρύγανα, πουρνάρια και σκληρόφυλλους θάμνους, πολλά πράσινα λιβάδια με πλάτανους, μικρά δάση καστανιάς κοντά στην υψηλότερη κορυφή και ρέματα όπου κυριαρχούν οι λυγαριές και οι πικροδάφνες.
Η υδάτινη ζώνη χαρακτηρίζεται από υποθαλάσσια λιβάδια Ποσειδωνίας, κυρίως στα μεγάλα βάθη (>20 μ.) και από κοραλλιογενείς υφάλους κατά μήκος του ακρωτηρίου Καφηρέας. Στη βλάστηση περιλαμβάνονται περιοχές με φτέρες και ρείκια.
Μια αποκλειστικότητα της περιοχής είναι τα ενδημικά φυτά της, που έχουν επιβιώσει σε αυτό το κακοτράχαλο βουνό και στις άγριες ακτές του.
Στην ευρύτερη περιοχή της Όχης φύονται τουλάχιστον 7 είδη τοπικών ενδημικών φυτών, που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στη γη. Τρέχουσες έρευνες εξετάζουν το ενδεχόμενο ύπαρξης περισσότερων ενδημικών ειδών.
Στα προστατευόμενα είδη χλωρίδας περιλαμβάνονται:
- Τα τοπικά ενδημικά: Παιώνια η Αρρενωπή, Σεράστιο του Ρούνεμαρκ, Ίνουλα της Όχης και Στάχυ της Εύβοιας.
- Τα Ευβοϊκά ενδημικά: Τσάι του βουνού της Εύβοιας, Βιόλα της Εύβοιας, Αρμέρια του Γιόνσεν, Καμπανούλα της Καρυστίας και η Φριτιλάρια του Έρχαρτ.
Στην προστατευόμενη ερπετοπανίδα περιλαμβάνονται τα είδη: φρύνοι, σαπίτες, λαφιάτες, στικτές νεροχελώνες, μεσογειακές και κρασπεδωτές χελώνες, κ.α.
Στην προστατευόμενη πανίδα περιλαμβάνονται τα ασπόνδυλα: ελαφοκάνθαροι, κεράμβυξ ο κέδρος, μόριμος ο πένθιμος και τα θηλαστικά: ευρωπαϊκές ενυδρίδες, ρινόλοφοι και μυωτίδες.
Η περιοχή απειλείται από την υπερβόσκηση, την επέκταση του οδικού δικτύου, τις πυρκαγιές, το παράνομο κυνήγι, την αλιεία και πάνω απ’ όλα από την ανεξέλεγκτη εγκατάσταση αιολικών πάρκων, που εδώ και χρόνια έχουν μετατρέψει μεγάλο τμήμα του βουνού σε βιομηχανική ζώνη, προκαλώντας μη αναστρέψιμες αλλοιώσεις στο τοπίο.
Ο Καστανόλογγος
Ο Καστανόλογγος βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της ψηλότερης κορυφής της Όχης, στα 900 έως 1.100 μέτρα υψόμετρο.
Περιλαμβάνει ένα μικρό αιωνόβιο δάσος άγριων καστανιών με έκταση περίπου 600 στρέμματα.
Είναι ένα φυσικό μνημείο και μουσείο μαζί όπου κάθε αιωνόβιο δέντρο μοιάζει με γλυπτό που έχει σμιλέψει η φύση σε εκατοντάδες χρόνια.
Οι υπέργηρες καστανιές ανθίζουν ακόμη και προσφέρουν έναν παχύ ίσκιο το καλοκαίρι, ενώ το χειμώνα το έδαφος σκεπάζεται από ένα παχύ στρώμα πεσμένων φύλλων.
Από το 1962 και μετά το δάσος έγινε βοσκότοπος για τους ντόπιους κτηνοτρόφους που σε συνδυασμό με πυρκαγιές προκάλεσαν την σταδιακή συρρίκνωσή του καθώς και την παρεμπόδιση της φυσικής αναγέννησης.
Ο Καστανόλογγος είναι ίσως το μοναδικό καστανόδασος με τόσο ηλικιωμένα δέντρα στην χώρα μας και το τελευταίο αμιγές δάσος καστανιάς στην νότια Εύβοια.
Πρόκειται για ένα πολύ ευαίσθητο οικοσύστημα που επιβάλλεται να διασωθεί, μιας και τα τελευταία χρόνια δέχεται μεγάλες πιέσεις από την ανεξέλεγκτη εξάπλωση των αιολικών βιομηχανικών εγκαταστάσεων στην περιοχή.
Ορειβασία και πεζοπορία στην Όχη
Στο topoguide.gr διαβάζουμε ότι τις τελευταίες δεκαετίες, η επέκταση του αγροτικού οδικού δικτύου, η διάνοιξη αλλεπάλληλων λατομείων σχιστόλιθων και η άφιξη της αιολικής βιομηχανίας, που βρήκε άφθονο, φθηνό και τεχνικά κατάλληλο πεδίο για την εγκατάσταση διαδοχικών αιολικών πάρκων, κατακερμάτισαν και αλλοίωσαν το τοπίο, καταστρέφοντας βίαια πολλά από τα μονοπάτια της.
Οι πεζοπορικές διαδρομές που διασώθηκαν περιορίζονται στους άξονες των φαραγγιών (λογικό), στην ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή – που προστατεύεται μαγικά από το προαιώνιο Δρακόσπιτο – και σε λίγες ακόμα τοπικές συνδέσεις.
Πάμε, λοιπόν, να περπατήσουμε στο ταλαιπωρημένο βουνό της Νότιας Εύβοιας, πραγματοποιώντας – χωρίς καμία δόση υπερβολής- μια από τις ωραιότερες ορεινές διασχίσεις στη χώρα μας.
Μύλοι – Καταφύγιο – Δρακόσπιτο – Κορυφή Όχης
Το πρώτο κομμάτι της διάσχισης περιλαμβάνει την ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή της Όχης, στην οποία είναι χτισμένο το θρυλικό Δρακόσπιτο, με αφετηρία τον μικρό οικισμό των Μύλων.
Μύλοι Καρύστου Ευβοίας
Οι Μύλοι είναι ημιορεινό χωριό της Νότιας Εύβοιας, χτισμένο σε υψόμετρο 200 μέτρων στους ΝΔ πρόποδες της Όχης.
Απέχουν 3 χιλιόμετρα Β-ΒΔ από την Κάρυστο και έχουν θέα το μεσαιωνικό κάστρο Castello Roso (Κοκκινόκαστρο).
Πήραν το όνομά τους από τους επτά νερόμυλους που υπήρχαν εκεί τα παλιότερα χρόνια.
Το παλιό γεφύρι και καλντερίμι στο χωριό έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο γιατί «είναι χαρακτηριστικά δείγματα παραδοσιακής Αρχιτεκτονικής της περιοχής. Έχουν κατασκευασθεί από ντόπιους τεχνίτες και υλικά και είναι συνδεδεμένα με τις μνήμες των κατοίκων της περιοχής».
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας.
Με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτέλεσε την τοπική κοινότητα Μύλων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καρύστου του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει 120 μόνιμους κατοίκους.
Από τον οικισμό ξεκινάμε το περπάτημα ακολουθώντας τα σήματα (λευκό-κόκκινο) καθώς και το κόκκινο χρώμα πάνω στις πέτρες.
Το μονοπάτι ανηφορίζει μέσα από τη ρεματιά του οικισμού έως το σημείο που πηγάζει το νερό μέσα από το βράχο.
Σε αυτό το σημείο υπάρχει πλακόστρωτη πλατεία, όπου μπορούμε να προμηθευτούμε νερό για την πορεία μας από την πετρόχτιστη πηγή.
Συνεχίζουμε το περπάτημα στον τσιμεντένιο δρόμο, που περνά δεξιά της πλατείας και αριστερά από το εξωκλήσι. Μετά από 10 λεπτά ο δρόμος σταματά και ακολουθούμε ανηφορικό μονοπάτι.
Το μονοπάτι περνά από την βάση πυλώνα της ΔΕΗ και κινείται ανηφορικά κατά μήκος του ρέματος Πλατανίτσες, έως τα 340 μέτρα υψόμετρο.
Ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια, αρχίζουμε ν’ ανηφορίζουμε την πλαγιά με κατεύθυνση ανατολική.
Μετά από πορεία 45 λεπτών περίπου φτάνουμε στο αρχαίο ρωμαϊκό λατομείο «Κύλινδροι», στα 520 μέτρα υψόμετρο, όπου η στάση είναι επιβεβλημένη για να θαυμάσουμε τόσο τις εντυπωσιακές ογκώδεις μονολιθικές κολώνες, όσο και την ανυπέρβλητη θέα προς τα νότια.
Τα αρχαία λατομεία της Όχης
Κατά την αρχαιότητα, η νότια Καρυστία ήταν διάσημη για το μάρμαρο της. Τα αρχαία λατομεία της Όχης βρίσκονται στις νότιες πλαγιές της, μεταξύ των χωριών Μεκουνίδα και Αετού.
Ο Στράβων γράφει για τους περίφημους, «καρυστινούς κίονες» οι οποίοι ήταν μονόλιθοι. Ήταν τόσο εντατική η λατομική δραστηριότητα ώστε στο Μαρμάρι, τον κύριο κόμβο εξαγωγής καρυστινού μαρμάρου, υπήρχε ναός για τη λατρεία του Μαρμαρίνου Απόλλωνα.
Η εντατική εξόρυξη του μαρμάρου πρέπει να έγινε κυρίως τη Ρωμαϊκή εποχή. Στην εποχή του Ιουλίου Καίσαρα (60-44 π.Χ.) και του Αυγούστου, το καρυστινό μάρμαρο ήταν περιζήτητο στη Ρώμη, κυρίως για την κατασκευή μονολιθικών κιόνων.
Χρησιμοποιούνταν επίσης σε επενδύσεις τοίχων και δαπέδων. Ακόμα και σήμερα στο Μοναστηράκι της Αθήνας, μπορεί κανείς να θαυμάσει μονολιθικούς κίονες καρυστινού μαρμάρου στη βιβλιοθήκη του Αδριανού.
Το αξιολογότερο μνημείο της αρχαίας λατομίας βρίσκεται στη θέση Κύλινδροι Μύλων.
Εδώ διατηρούνται, στη θέση όπου λαξεύτηκαν από το μητρικό πέτρωμα, γιγάντιοι μονολιθικοί κίονες μήκους 12 μέτρων, οι Κύλινδροι όπως τους αποκαλούν οι ντόπιοι.
Το πιο ενδιαφέρον από όλα, είναι η πιθανότητα σύνδεσης των αρχαίων λατομείων με τα δρακόσπιτα της νότιας Εύβοιας.
Υπάρχει η θεωρία ότι τα δρακόσπιτα ήταν ναοί αφιερωμένοι στον προστάτη των λατόμων Ηρακλή, που θωρώντας τους από μακριά τους έδινε κουράγιο και δύναμη για να συνεχίσουν το πολύμοχθο έργο τους.
Ένας στρατιωτικός συναγερμός, ίσως η απειλή της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τον 3ο αιώνα μ.Χ., είχε αποτέλεσμα την αποχώρηση της Ρωμαϊκής φρουράς και την παύση της λειτουργίας των λατομείων.
Συνεχίζουμε την πορεία μας και φτάνουμε σε λιθόστρωτο μονοπάτι που περνά ανάμεσα στα βράχια.
Από το σημείο αυτό η κλίση γίνεται όλο και πιο ήπια και η περιοχή έχει χαμηλή θαμνώδη βλάστηση.
Εμείς συνεχίζουμε ν’ ακολουθούμε τα κόκκινα σημάδια, που μετά από μιας ώρας πορεία μας βγάζουν σε αγροτικό δρόμο, στα 790 μέτρα υψόμετρο.
Ακολουθούμε την ανηφορική πορεία του δρόμου, ο οποίος μετά από 1 χιλιόμετρο συναντά άλλο αγροτικό δρόμο.
Συνεχίζουμε την πορεία μας στο δεύτερο αγροτικό δρόμο και αφού περάσουμε δίπλα από τσιμεντένια δεξαμενή νερού και ένα μαντρί, συνεχίζουμε ώσπου βγαίνουμε σε μικρό οροπέδιο στα 1.000 μέτρα υψόμετρο. Από εκεί μπορούμε να διακρίνουμε στο βάθος το καταφύγιο της Όχης.
Περνάμε από συστάδες άγριων αιωνόβιων καστανιών, οι οποίες αποτελούν τμήμα του περίφημου Καστανόλογγου, για τον οποίο οι κάτοικοι δίνουν τεράστια μάχη για να σωθεί από την αιολική λαίλαπα. Τα κόκκινα σημάδια θα μας οδηγήσουν με ασφάλεια στο καταφύγιο της Όχης.
Το καταφύγιο της Όχης
Το καταφύγιο της Όχης είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.065 μέτρων κάτω από τη νότια πλευρά της ψηλότερης κορυφής.
Είναι χωρητικότητας 18-20 ατόμων, έχει κουζίνα με πετρογκάζ, σόμπα υγραερίου και τζάκι.
Στον προαύλιο χώρο υπάρχει βρύση όπου μπορούμε να προμηθευτούμε νερό για τη συνέχεια της ανάβασής μας.
Την ευθύνη λειτουργίας του καταφυγίου έχει η Ομοσπονδία Φυσιολατρικών Ορειβατικών Εκδρομικών Σωματείων Ελλάδος (Ο.Φ.Ο.Ε.Σ.Ε.).
Πληροφορίες για κρατήσεις στο τηλέφωνο 210 330 2340 (Δευτέρα-Παρασκευή 09:00-14:00).
Ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή της Όχης
Μολονότι η Όχη είναι σχετικά μικρό βουνό, το έντονο ανάγλυφο (μεγάλες υψομετρικές διαφορές, ορθοπλαγιές, δυσπρόσιτες χαράδρες) δημιουργεί εκτεταμένες περιοχές άγριας φύσης. Έτσι το βουνό είναι προικισμένο με μεγάλη αισθητική αξία.
Οι κορυφές της Όχης παρουσιάζουν ένα μοναδικό συνδυασμό μύθου και άγριας φύσης. Στο Δρακόσπιτο της Όχης πλανάται ο αρειμάνιος έρωτας της Ήρας και του Δία.
Ένας νεότερος θρύλος αναφέρει ότι στην κορυφή ζούσε ένας τεράστιος δράκος, το πάτημα του οποίου έχει αφήσει ίχνη στις πέτρες.
Οι κορυφές ήταν ανέκαθεν τόποι λατρείας και προσκυνήματος της Ήρας στο παρελθόν, του Προφήτη Ηλία στο παρόν.
Οι κορυφές είναι τόπος προσκυνήματος και των σημερινών φυσιολατρών, που ανεβαίνουν εδώ όχι μόνο για να εξερευνήσουν τη βιοποικιλότητα, αλλά και για να θαυμάσουν την απερίγραπτη θέα.
Οι κορυφές της Όχης είναι ένα μπαλκόνι με θέα το Αιγαίο. Μια καθαρή μέρα μπορεί κανείς να δει ακόμα και τα βουνά της Χίου, της Σάμου και της Πελοποννήσου.
Ο Προφήτης Ηλίας (1.398 μ.) και η Γιούδα (1.385 μ.), είναι οι ψηλότερες κορυφές της Όχης. Βράχοι κοφτοί, δεσπόζουν σαν γιγάντια πέτρινα κάστρα πάνω από τα φαράγγια και το Αιγαίο.
Τα πετρώματα των κορυφών έχουν το χαρακτηριστικό σκούρο χρώμα του αμφιβολίτη, ενός σχετικά ασυνήθιστου σχιστολιθικού πετρώματος. Απαντάται επίσης ο σερπεντίτης, μαυροπράσινο πέτρωμα που θυμίζει λάβα.
Οι κορυφές της Όχης είναι από τις λίγες στη νότια Ελλάδα με τέτοια πετρώματα, ένα μοναδικό γεωλογικό μνημείο.
Οι ψηλές κορυφές του βουνού απέχουν από το καταφύγιο περίπου μια ώρα περπάτημα και το μονοπάτι είναι ανηφορικό.
Από ένα σημείο και μετά υπάρχουν – στο μονοπάτι – εκτός από τα κόκκινα σημάδια και σωροί από πέτρες, που καθοδηγούν τους πεζοπόρους στην ανάβασή τους.
Το μονοπάτι φτάνει στη βάση μεγάλων βράχων και περνά ανάμεσά τους. Πριν την κορυφή, το μονοπάτι διασταυρώνεται με άλλο μονοπάτι (κατηφορική διαδρομή στα αριστερά) που οδηγεί στο Πετροκάναλο, όπου είναι η είσοδος του φαραγγιού του Δημοσάρη, όπως θα δούμε σε επόμενη ανάρτηση με τη συνέχεια της διάσχισής μας.
Εμείς συνεχίζουμε την ανηφορική πορεία, η οποία περνά από τον Προφήτη Ηλία και συνεχίζει πίσω από το ιερό του ναού, για το επιβλητικό Δρακόσπιτο.
Πάνω ακριβώς από το Δρακόσπιτο βρίσκεται η ψηλότερη κορυφή της Όχης, με το τριγωνομετρικό της σε υψόμετρο 1.398 μέτρων.
Το Δρακόσπιτο της Όχης
Το «σπίτι του δράκου» βρίσκεται κρυμμένο μόλις κάτω από την ψηλότερη κορυφή της Όχης.
Στη νότια Καρυστία έχουν καταγραφεί πάνω από 20 δρακόσπιτα, τα περισσότερα στην περιοχή των Στύρων. Εκείνο όμως που βρίσκεται στην κορυφή της Όχης είναι το σπουδαιότερο.
Το αρχαίο αυτό ορθογώνιο κτίσμα με διαστάσεις 4,85×9,80 μ. είναι κατασκευασμένο από τεράστιους ογκόλιθους χωρίς συνδετικό κονίαμα.
Η είσοδος είναι στη μεγάλη πλευρά, σε αντίθεση με τους αρχαίους ναούς, όπου η είσοδος είναι στη μικρή πλευρά.
Οι τοίχοι είναι τόσο χοντροί που οδηγούν το νου σε φαντασιώσεις υπερανθρώπων να τοποθετούν με αξιοζήλευτη μαστοριά, σε διαδοχικές στρώσεις, τις ασήκωτες πέτρες.
Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος κατασκευής της στέγης, ο λεγόμενος εκφορικός. Οι πέτρες της οροφής εισχωρούν εσωτερικά η μια στην άλλη και σχηματίζουν ένα κατασκεύασμα που θυμίζει αναποδογυρισμένη σκάφη.
Τα λατρευτικά ευρήματα καλύπτουν την περίοδο από τον 6ο ως τον 2ο – 1ο αι. π.Χ. Με βάση τα ευρήματα και τις αρχαίες μαρτυρίες, θεωρείται ιερό του Δία και της Ήρας, αν και παλαιότερα είχε ερμηνευθεί ως φυλάκιο, φρυκτωρία, καταφύγιο λατόμων ή τόπος διαμονής Ρωμαίων στρατιωτών που φρουρούσαν τα λατομεία της Όχης.
Σε ανασκαφή στο δάπεδο του κτιρίου βρέθηκε σημαντικός αριθμός μόνωτων κυπέλλων, βαμμένων με μαύρη βαφή, τα οποία ήταν συγκεντρωμένα και αναποδογυρισμένα.
Επίσης κατά την ίδια ανασκαφή βρέθηκαν όστρακα (θραύσματα αγγείων) με εγχάρακτες επιγραφές (γκραφίτι).
Σε επόμενη ανάρτηση, θα ακολουθήσει η περιγραφή του δεύτερου μέρους του διασκελισμού της Όχης, που περιλαμβάνει την διάσχιση του περίφημου φαραγγιού του Δημοσάρη, ένα από τα ωραιότερα μονοπάτια της ορεινής Ελλάδας.
Διαβάστε το δεύτερο μέρος του διασκελισμού της Όχης:
Το Φαράγγι του Δημοσάρη στην Όχη
Βιβλιογραφία
- Μονοπάτια της Εύβοιας, Πεζοπορικός Οδηγός, Ε.Ο.Τ. – Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Εύβοιας – Ε.Ο.Σ. Χαλκίδας
- Βλάμη Βασιλική, Η Περιοχή της Όχης (2006), Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Εύβοιας, ΟΙΚΟΣ – Διαχείριση Φυσικού Περιβάλλοντος Ε.Π.Ε.
