Με όχημα την ιστορική μνήμη και οδηγό την αγάπη μας για τα βουνά και την φύση, οδοιπορούμε στις χιονισμένες βουνοκορφές των Αγράφων, που μας καλούν να τα προστατεύσουμε από την “αιολική λαίλαπα”, αφού πρώτα τ’ αγαπήσουμε και καταλάβουμε πως είναι...
Βουνά. Στέγες του κόσμου. Τεράστια. Επιβλητικά. Πηγή έμπνευσης. Αφιλόξενα για τους ανθρώπους, κι όμως πάντα μας ελκύει το μεγαλείο τους.
Δίρφη. Το μεγαλύτερο βουνό της Εύβοιας, με ψηλότερη κορυφή το Δέλφι (1.743 μ.). Ο χαρακτηριστικός ηφαιστειογενής κώνος της είναι ορατός σχεδόν από κάθε σημείο της ανατολικής Στερεάς Ελλάδας.
Γκρίζος ουρανός. Ανταριασμένος. Διάθεση αβάσταχτα μελαγχολική. Το φθινόπωρο έχει μπει για τα καλά στις ζωές μας. Το μυαλό βυθίζεται σε σκέψεις. Σ’ εκείνα τα όνειρα, τ’ απραγματοποίητα, που μας στοιχειώνουν.
Γκιώνα. Το Ασέληνον Όρος των αρχαίων Ελλήνων. Το θρυλικό βουνό της Ρούμελης. Το πέμπτο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας.
Όρος Όλυμπος. Στιγματισμένος από τη φημισμένη μυθολογική παράδοση και το πλούσιο ιστορικό παρελθόν του, συνεχίζει ακόμη να γοητεύει τους επισκέπτες του με τις σπάνιες μορφολογικές εναλλαγές και αντιθέσεις του.
Επί αιώνες η ανθρώπινη φαντασία αρέσκεται να περιπλανάται σε κόσμους που ο μύθος έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια του.
Είναι στιγμές που οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας κάποιες ανάγκες ανικανοποίητες. Ζούμε στιγμές δύσκολες στην καθημερινότητά μας κι αυτό είναι αβάστακτο, όταν στοιβάζονται τόσα γύρω μας.
